Geldmarktcrisis en Milieu
In tijden van ongekende en onvoorspelde ontwikkelingen in de internationale geldmarkten, heeft een species hoogconjunctuur: de zg. experts. Mensen van het IWF, van nationale banken, het OECD, de EU, allemaal voorspellen ze gretig de toekomst van de mondiale economie, en natuurlijk of die weer gaat groeien.
Het Duitse blad Der Spiegel heeft een artikel over de gevolgen voor ontwikkelingslanden waar enige experts geciteerd worden. In China worden dagelijks fabrieken gesloten, hotelboekingen naar derde wereld-landen nemen dramatisch af: de armen moeten boeten voor de puinzooi die de rijke landen ervan hebben gemaakt, zonder daar zelf schuld aan te hebben.
Landen die afhankelijk zijn van de export grondstoffen worden direct hard getroffen wanneer de vraag daarnaar afneemt. Het enige voordeel is, dat ze meer op diversificatie gaan zetten en de afhankelijkheid van investoren uit de eerste wereld verminderen.
Die afhankelijkheid vind ik als linkse rakker pervers. Mensenkinderen die mobieltjes in elkaar zetten om te overleven, daar kan de neo-kolonialist nog zeggen “kijk, ze hebben hun leven aan ons te danken”, hoewel dat twijfelachtig is. Maar als de kapitaalstroom stopt omdat mensenkinderen in rijke landen niet meer elke week een nieuw mobieltje kopen, en de fabriek moet sluiten, de mensen uitgespuwd worden in de straten, wat zegt hij dan? Dat het de macht van het kapitaal is, en dat hem geen schuld treft? O, ik kan hier echt agressief van worden.
Maar ik wilde schrijven over de gevolgen voor het milieu. Oxfam-experts voorspellen dat de VN-ontwikkelingsdoelstellingen niet meer worden gehaald voor 2011. Derde wereld-landen zullen noodgedwongen milieutechnisch minder fraaie oplossingen kiezen, d.w.z. roofbouw op hun natuur plegen, wouden kappen, veengebieden draineren, en alle zonden die we hier bij GC beschrijven. En voor projectontwikkelaars die wel het beste met de planeet voorhebben is het veel moeilijker om een fatsoenlijk krediet te krijgen.
Ik hoop, dat het web van afhankelijkheden, dat zichtbaarder is geworden door de recente crisis, op strategische plekken ontrafeld wordt. Zodat uiteindelijk een economie min of meer gebonden is aan één ecosysteem, en dus ecologische problemen direct ook economische problemen zijn. Pas dan zal economische rationaliteit ook ecologisch verantwoord zijn.